تحلیل تعامل انسان و ماشین در سامانه های هوشمند آتش نشانی

پژوهش حاضر به تحلیل تعامل انسان–ماشین در سامانه های هوشمند آتش نشانی پرداخت و نقش این تعامل در بهبود عملکرد عملیاتی و کاهش خطاهای انسانی را مورد بررسی قرار داد. با توجه به پیچیدگی عملیات آتش نشانی و ضرورت پاسخ سریع در شرایط بحران، سامانه های هوشمند مجهز به ابزارهای تصمیم یار، حسگرهای محیطی و رابط های انسانی پیشرفته، نقش کلیدی در افزایش کارایی ایستگاه های آتش نشانی ایفا کرده اند. هدف اصلی تحقیق، شناسایی نقاط قوت و ضعف تعامل نیروهای عملیاتی با فناوری های هوشمند و ارائه راهکارهای بهبود بود. پژوهش با استفاده از روش ترکیبی کیفی و کمی، شامل تحلیل مصاحبه با کارشناسان فنی و آتش نشانان، مشاهده میدانی و ارزیابی داده های عملکرد سامانه ها انجام شد. نتایج نشان داد که بهبود طراحی رابط های کاربری، آموزش مستمر نیروی انسانی و بهینه سازی جریان اطلاعات در سامانه های هوشمند، موجب افزایش سرعت تصمیم گیری، کاهش خطاهای عملیاتی و ارتقاء تاب آوری ایستگاه ها شده است. همچنین، یافته ها نشان داد که فقدان هماهنگی میان اجزای مختلف سامانه و کمبود آموزش فنی می تواند کارایی سامانه های هوشمند را به طور قابل توجهی کاهش دهد. این پژوهش چارچوبی برای ارزیابی تعامل انسان–ماشین در محیط های بحرانی ارائه کرد و اهمیت طراحی سیستم های کاربرمحور در افزایش قابلیت اطمینان و بهره وری عملیاتی را برجسته ساخت.

کلیدواژه ها:

عامل انسان–ماشین ، سامانه هوشمند آتش نشانی ، تصمیم گیری بحرانی