بررسی نقش تجربه های عملی و فعالیت های گروهی مبتنی بر تحرک در درونی سازی ارزش های اخلاقی و توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان

هدف این مقاله ارائه چارچوب مفهومی تلفیقی برای تبیین نقش تجربه های عملی و فعالیت های گروهی مبتنی بر تحرک در درونی سازی ارزش های اخلاقی و توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان است. اگرچه در سال های اخیر توجه فزاینده ای به برنامه های درسی تجربی و یادگیری فعال در نظام های آموزشی شده است، شکاف نظری قابل توجهی در خصوص چگونگی ارتباط مستقیم "تحرک فیزیکی" و "فعالیت گروهی" با فرایندهای عمیق درونی سازی اخلاقی و شکل گیری مهارت های بین فردی وجود دارد. این مقاله با استفاده از روش تحلیل مفهومی و ترکیب نظری، به واکاوی مبانی علوم اعصاب تربیتی، نظریه یادگیری تجربی کلب، نظریه رشد اخلاقی پیاجه، نظریه منطقه تقریبی رشد ویگوتسکی و فلسفه عمل گرایی جان دیویی می پردازد. یافته های این مطالعه نظری نشان می دهد که تحرک و فعالیت گروهی نه صرفا به عنوان ابزارهای آموزشی، بلکه به عنوان بسترهای هستی شناختی برای شکل دهی به "خود اخلاقی-اجتماعی" دانش آموز عمل می کنند. بر اساس این چارچوب، درگیری فیزیکی با محیط و تعامل پویا با هم سالان در حین فعالیت، منجر به فعال سازی فرایندهای عصب شناختی مرتبط با همدلی، تنظیم هیجانی و تصمیم گیری اخلاقی می شود. همچنین، فعالیت های مشارکتی با ایجاد موقعیت های اصیل حل تعارض و همکاری، بستری برای درونی سازی هنجارهای اجتماعی و تبدیل آنها به عادات رفتاری پایدار فراهم می آورند. مقاله نتیجه می گیرد که ادغام هدفمند تحرک و کار گروهی در برنامه درسی می تواند شکاف میان "دانش اخلاقی" و "عمل اخلاقی" را پر کرده و به پرورش شهروندانی مسئول و socially adept منجر شود. این چارچوب مفهومی می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی و پژوهش های تجربی آتی قرار گیرد.واژه های کلیدی: تجربه عملی، فعالیت گروهی مبتنی بر تحرک، درونی سازی ارزش های اخلاقی، مهارت های اجتماعی، یادگیری تجربی، علوم اعصاب تربیتی، برنامه درسی تلفیقی.