بررسی مقایسه ای یادگیری دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی شهر بوشهر در درس تاریخ با روش های تدریس ایفای نقش و بدیعه پردازی

هدف:پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو روش فعال تدریس «ایفای نقش» و «بدیعه پردازی» بر یادگیری و نگرش دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی شهر بوشهر در درس تاریخ انجام شد روش:این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایشبود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه چهارم ابتدایی مدارس دولتی پسرانه شهر بوشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آنان ۶۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۳۰ نفره (گروه آزمایش اول: ایفای نقش، گروه آزمایش دوم: بدیعه پردازی) جایگزین شدند. هر دو گروه به مدت ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش مباحث تاریخ با روش مشخص شده قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون محقق ساخته یادگیری(شامل سوالات شناختی در سطوح مختلف) و پرسشنامه نگرش به درس تاریخ بود. روایی ابزارها توسط متخصصان تایید و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ بهترتیب %۸۲ و %۷۹ محاسبه شد. داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل، تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) در نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ها:نتایج نشان داد که هر دو روش در مقایسه با وضعیت اولیه، باعث بهبود یادگیری و نگرش شدند. با این حال، بین دو روش تفاوت معناداری مشاهده شد. گروه "ایفای نقش"در سطح یادگیری کاربست و تحلیل (سطح بالای شناختی) و همچنین در مولفه های علاقه و مشارکت در کلاس نمرات به طور معناداری بالاتری کسب کرد> P. %۵)در مقابل، گروه «بدیعه پردازی»در سطح یادگیری دانش و درک مطلب (سطح پایه شناختی) و مولفه خلاقیت عملکرد بهتری نشان داد، هرچند این تفاوت در برخی موارد از نظر آماری معنادار نبود.. نتیجه گیری:به طور کلی می توان نتیجه گرفت که روش ایفای نقش برای دستیابی به اهداف عمیق تر و تحلیل محور درس تاریخ و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان مناسب تر است، در حالی که روش بدیعه پردازی می تواند در تقویت درک پایه و رشد خلاقیت مفید باشد. تلفیق هوشمندانه این دو روش با توجه به هدف آموزشی هر فصل، می تواند به نتایج بهینه منجر شود.

کلیدواژه ها:

ایفای نقش ، بدیعه پردازی ، آموزش تاریخ ، پایه چهارم ابتدایی ، یادگیری ، نگرش ، شهر بوشهر