کاربرد فناوری های نوین در تدریس زبان و ادبیات فارسی در دوره متوسطه: رویکردی تحولی، تعاملی و داده محور

تحولات فناورانه دهه های اخیر، ساختارهای سنتی آموزش را به طور بنیادین دگرگون ساخته و زمینه های تازه ای برای بازاندیشی در شیوه های تدریس فراهم کرده است. درس زبان و ادبیات فارسی در دوره متوسطه، به عنوان یکی از مهم ترین دروس هویت ساز و مهارت محور، بیش از سایر حوزه ها نیازمند بازطراحی روش های آموزشی متناسب با زیست بوم دیجیتال نسل جدید است. پژوهش حاضر با هدف تبیین چارچوبی نوین برای بهره گیری اثربخش از فناوری های نوین در تدریس فارسی در دوره متوسطه انجام شده است. این مطالعه با رویکردی توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسناد، پژوهش های پیشین و تجربیات میدانی معلمان، به بررسی ظرفیت های ابزارهایی چون یادگیری الکترونیکی، کلاس معکوس، شبکه های اجتماعی آموزشی، بازی وارسازی، واقعیت افزوده، هوش مصنوعی و تحلیل داده های آموزشی در ارتقای مهارت های زبانی و ادبی دانش آموزان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که ادغام هدفمند فناوری با رویکردهای تعاملی و یادگیرنده محور، نه تنها انگیزش و مشارکت دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه موجب تعمیق درک متون ادبی، تقویت مهارت نوشتاری، بهبود توانایی تحلیل انتقادی و گسترش سواد رسانه ای آنان می شود. در بخش بحث و نتیجه گیری، بر ضرورت بازآموزی معلمان، تولید محتوای بومی دیجیتال، طراحی ارزشیابی های نوین و سیاست گذاری کلان آموزشی تاکید شده است. این مقاله با ارائه الگویی تلفیقی و داده محور، می کوشد چشم اندازی متفاوت و کاربردی برای تحول آموزش فارسی در دوره متوسطه ارائه دهد.واژگان کلیدی: فناوری های نوین آموزش یادگیری الکترونیکی تدریس زبان فارسی دوره متوسطه کلاس معکوس بازی وارسازی هوش مصنوعی سواد رسانه ای تحلیل داده های آموزشی