نقش روان شناسی مثبت گرا در تربیت و پرورش دانش آموزان: راهبردهایی برای ارتقای بهزیستی وکیفیت تحصیلی

نظام های آموزشی سنتی اغلب بر شناسایی و اصلاح نقص ها، ضعف های تحصیلی و آسیب های رفتاری دانش آموزان متمرکز بوده اند. ظهور روان شناسی مثبت گرا در اواخر قرن بیستم، پارادایم جدیدی را در حوزه تربیت و پرورش معرفی کرد که بر شکوفایی استعدادها، تقویت نقاط قوت شخصیت و ارتقای بهزیستی روان شناختی تاکید دارد. هدف از این پژوهش، بررسی نقش و کاربست اصول روان شناسی مثبت گرا در محیط های آموزشی و پرورشی مدارس است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با مرور منابع کتابخانه ای و اسناد پژوهشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری مدل هایی نظیر PERMA (هیجان مثبت، درگیری، روابط، معنا و دستاورد) و شناسایی نقاط قوت شخصیت (VIA)، منجر به افزایش تاب آوری، کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود دانش آموزان می شود. همچنین، موانعی نظیر فشار سیستم نمره محور، کمبود آموزش معلمان و مقاومت فرهنگی در برابر تغییر رویکرد از وجود دارد. در پایان، راهکارهایی عملیاتی شامل تلفیق آموزش مهارت های مثبت نگری در برنامه درسی، تغییر شیوه های ارزشیابی و توانمندسازی کادر مدرسه ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، تربیت دانش آموز ، بهزیستی روان شناختی ، مدل PERMA ، نقاط قوت شخصیت