تاثیر کرونا بر هویت یابی اجتماعی دانش آموزان متوسطه اول و نقش مدیر در بازسازی تعاملات پساکرونایی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 92

فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFERPS01_3744

تاریخ نمایه سازی: 1 اسفند 1404

چکیده مقاله:

دوره متوسطه اول، حساس ترین و سرنوشت سازترین مقطع برای شکل گیری هویت اجتماعی نوجوانان است. هویتی که در بستر تعامل با همسالان، گفتگوهای چهره به چهره، و تجربه زیسته "ما بودن" در مدرسه ساخته می شود. همه گیری کرونا و تعطیلی طولانی مدت مدارس، نه صرفا یک وقفه آموزشی، بلکه "گسستی عمیق در فرآیند هویت یابی" نسل نوجوان ایجاد کرد. این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسانه، به واکاوی عمیق تجربه نوجوانان از این گسست و نقش مدیر مدرسه به عنوان "بازسازنده تعاملات" در دوران پساکرونا می پردازد.داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۴ دانش آموز پایه هشتم و نهم و ۶ مدیر با تجربه در مدارس متوسطه اول شهر رشت گردآوری و با استفاده از روش کلایزی تحلیل شد.یافته ها تصویری تامل برانگیز از "نسل زد کرونایی" ترسیم می کند. دانش آموزان از "فراموشی مهارت گفتگو" سخن گفتند؛ آنان در بازگشت به مدرسه، توانایی آغاز یک ارتباط ساده، حفظ تماس چشمی، و یا حل یک تعارض ساده را از دست داده بودند. آنان خود را در جمع همکلاسی ها، "غریبه های آشنا" توصیف می کردند که پشت صفحه نمایش ها پنهان شده بودند و حالا از "دیده شدن" می ترسیدند. احساس "تنهایی در میان جمع" و "اضطراب اجتماعی" مضامین دیگری بود که عمیقا تجربه زیسته آنان را شکل می داد.در سوی دیگر، مدیران مدارس روایتگر تلاش خود برای ترمیم این زخم پنهان بودند. آنان نقش خود را فراتر از مدیریت آموزشی، به مثابه "مهندس صمیمیت" و "پل ساز بین نسل ها" تعریف می کردند. اقدامات مدیران در بازسازی تعاملات در سه حوزه قابل دسته بندی بود: "اجبار به تعامل" (طراحی اردوها و مسابقات گروهی برای وادار کردن دانش آموزان به ارتباط)، "مدیریت هیجانات" (کمک به دانش آموزان برای بروز احساسات فروخورده) و "آموزش دوباره مهارت های اجتماعی" (از طریق کلاس های گفتگو و کارگاه های دوستیابی).نتیجه گیری: کرونا نه یک "ویروس" که یک "واقعه اجتماعی" بود که هویت نوجوانان را دستخوش دگرگونی کرد. مدیری که این زخم را درک کند، می تواند مدرسه را از یک "ساختمان آموزشی" به یک "پناهگاه هویت ساز" تبدیل کند. بازسازی تعاملات پساکرونایی، نیازمند نگاه درمانگرانه مدیر و خروج از نقش خشک اداری به سوی نقش تسهیلگر ارتباطات انسانی است.

نویسندگان

منیره مدد جیرهنده

نویسنده اول