پرورش تفکر واگرا در دانش آموزان از طریق کاربست روش های تدریس تعاملی

هدف این پژوهش، بررسی نقش و تاثیر روش های تدریس تعاملی بر پرورش تفکر واگرا به عنوان یکی از مولفه های اساسی خلاقیت در دانش آموزان است. در عصر حاضر که جوامع با تغییرات سریع و مسائل پیچیده روبه رو هستند، نظام های آموزشی نمی توانند صرفا به انتقال محفوظات و تفکر همگرا اکتفا کنند. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد کیفی و روش مرور نظام مند، به تحلیل یافته های مطالعات مرتبط در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که روش های تعاملی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، مسئله محور، مشارکتی و مبتنی بر بازی، با ایجاد محیطی امن و پویا، به طور معناداری مولفه های تفکر واگرا شامل سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط را در دانش آموزان افزایش می دهند. در این رویکردها، معلم از نقش سنتی سخنران به تسهیل گر تبدیل می شود و دانش آموز با درگیری فعال در فرآیند یادگیری، فرصت ایده پردازی و کاوشگری می یابد. نتایج این پژوهش می تواند برای برنامه ریزان درسی، معلمان و تمامی دست اندرکاران نظام تعلیم و تربیت که به دنبال پرورش نسلی خلاق و نوآور هستند، رهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

تفکر واگرا ، روش های تدریس تعاملی ، خلاقیت ، یادگیری فعال ، آموزش نوین.