تاثیر داستان و قصه گویی معلمان در یادگیری دانش آموزان ابتدائی

در بسیاری از مدارس هنوز معلمان از روش های سنتی مبتنی بر سخنرانی استفاده می کنند و دانش آموزان این گونه مدارس محکوم به نشستن و شنیدن هستند. بدون این که در فرایند یادگیری نقش داشته باشند و معلم متکلم وحده و فعال ترین عنصر یادگیری است و طبیعی است در چنین موردی حجم یادگیری بسیار اندک خواهد بود. در حالی که روش های متنوعی برای تدریس وجود دارد که هر کدام برای شرایط و درس خاصی مناسب است، لذا معلم و برنامه ریز باید با توجه به هدف های آموزشی، مو ضوع درس، خصوصیات دانش آموزان، امکانات موجود، جو حاکم بر کلاس، تعداد دانش آموزان، زمان در اختیار کالس و ده ها مساله دیگر، مناسب ترین روش تدریس را انتخاب کند. یکی از راهکارهایی که امروزه برای افزایش پیشرفت درسی دانش آموزان استفاده می گردد، استفاده از قصه گویی است. قصه گویی تجربه مشترک همه انسان هاست. بی جا نیست اگر قصه گویی را قدیمی ترین، ماندگارترین و گسترده ترین هنر انسانی بدانیم که پیشرفت علم، نه تنها از رونق آن نکاسته است که بر ظرافت ها و ارزش های آن افزوده است. بر این اساس قصه ها ابزاری برای کسب دیدگاه های جدید، کشف انتخاب های اخلاقی و به دست آوردن بینش نسبت به شخصیت خود، هستند. بسیاری از کودکان در زندگی روزمره امکان کسب همه ی تجربه های واقعی را ندارند بنابراین قصه و قصه گویی این کمبود را جبران کرده و دستاوردهای تربیتی را ترفیع می بخشد. می توان گفت که قصه های اخلاقی با درگیر ساختن تفکر انتقادی کودکان، آنها را یاری می کنند تا توالی حوادث را پیش بینی و رابطه ی بین عمل و نتیجه را درک کنند. کودکان با استفاده از همانندسازی با قهرمان قصه ها در صدد حل چالش و مسائل خود بر می آیند؛ در نتیجه هنگام برخورد با معضلات ز ندگی خود به صورت فردی ماهر عمل خواهند کرد.

کلیدواژه ها:

داستان ، قصه گویی ، معلمان ، یادگیری ، دانش آموزان ، ابتدائی