بررسی علل ناتوانی دانش آموزان در یادگیری دستورزبان فارسی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل چندبعدی علل ناتوانی و ضعف دانش آموزان ایرانی در یادگیری و به کارگیری قواعد دستور زبان فارسی است. دستور زبان به عنوان ستون فقرات زبان و ابزار اصلی درک و تولید صحیح متون، نقشی حیاتی در سواد زبانی افراد ایفا می کند. با این حال، شواهد متعدد نشان می دهد که بسیاری از دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی، این درس را دشوار، کسل کننده و غیرکاربردی می یابند که این امر منجر به افت تحصیلی و کاهش مهارت های نوشتاری و خوانداری آن ها می شود. این مقاله با استفاده از روش پژوهش مروری-کتابخانه ای و با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به واکاوی عمیق این پدیده می پردازد. داده ها از طریق مطالعه گسترده کتب، مقالات علمی-پژوهشی داخلی و خارجی، و اسناد مرتبط گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش، علل این ناتوانی را در پنج حوزه اصلی طبقه بندی می کند: ۱) علل مرتبط با روش های تدریس سنتی و معلم محور، ۲) علل مربوط به محتوای آموزشی و کتب درسی که اغلب خشک، انتزاعی و فاقد ارتباط با زبان کاربردی روزمره هستند، ۳) علل روان شناختی و انگیزشی مربوط به دانش آموزان، از جمله نگرش منفی به درس دستور و اضطراب ناشی از آن، ۴) علل مرتبط با صلاحیت ها و دانش پداگوژیک معلمان، و ۵) علل ساختاری و نظام ارزشیابی که بیشتر بر حفظیات قواعد تاکید دارد تا کاربرد آن ها. در نهایت، مقاله با ارائه یک جمع بندی جامع، پیشنهادهای کاربردی و مشخصی را برای بازنگری در برنامه های درسی، اصلاح روش های تدریس، بهبود محتوای کتب، توسعه حرفه ای معلمان و تغییر رویکرد در نظام سنجش و ارزشیابی به منظور افزایش انگیزه و تسهیل فرآیند یادگیری دستور زبان فارسی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

دستور زبان فارسی ، ناتوانی در یادگیری ، روش تدریس ، برنامه درسی ، انگیزش ، آموزش زبان فارسی