بررسی نقش روش های تدریس فعال بر تقویت اعتماد به نفس و هویت فردی دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، واکاوی نقش و تاثیر روش های تدریس فعال بر دو سازه کلیدی شخصیت دانش آموزان، یعنی «اعتماد به نفس» و «هویت فردی» است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی تحلیلی با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اسنادی است. در این راستا، متون تخصصی و آرای اندیشمندانی همچون حسن شعبانی (۱۴۰۲) و حسین لطف آبادی (۱۴۰۲) مورد بررسی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که گذار از الگوهای سنتی و معلم محور به سمت روش های مشارکت محور و اکتشافی، نه تنها کیفیت یادگیری را ارتقا می دهد، بلکه با ایجاد «تجربه تسلط» و فراهم آوردن فرصت های «ابراز وجود»، منجر به تقویت باورهای خودکارآمدی و تثبیت هویت مستقل در یادگیرندگان می گردد. تحلیل ها موید این مطلب است که تدریس فعال با درگیر کردن لایه های عاطفی و شناختی، مانع از شکل گیری هویت های عاریه ای شده و به دانش آموز کمک می کند تا در اتمسفر تعاملی کلاس، مرزهای شخصیت فردی خود را بازشناسی نماید. در نهایت، پیشنهاد می شود معلمان با طراحی موقعیت های یادگیری چالش برانگیز و ارائه بازخوردهای فرآیندمحور، زمینه را برای رشد همه جانبه شخصیت دانش آموزان فراهم آورند.