مقایسه تاثیر دو الگوی مداخله ای (انفرادی در مقابل گروه های کوچک) بر بهبود راهبردهای فراشناختی دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی دو الگوی مداخله ای آموزش انفرادی و آموزش در گروه های کوچک بر بهبود راهبردهای فراشناختی دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری انجام شد. روش پژوهش: این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایش بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری ویژه پذیرفته شده در مرکز جامع سنجش، آموزش، توانبخشی و مداخله بهنگام رشدی تربیتی سنندج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از این جامعه، نمونه ای به حجم ۴۰ دانش آموز با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره (آموزش انفرادی و آموزش در گروه های کوچک دونفره) جایگزین شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه راهبردهای فراشناختی خواندن (MARSI) ساخته موکاتی و همکاران (۲۰۰۲) استفاده شد. مداخلات آموزشی در ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای و بر اساس دو پروتکل محقق ساخته (با اقتباس از پروتکل های معتبر) اجرا گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و با نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. هر دو روش مداخله ای بر بهبود راهبردهای فراشناختی تاثیر مثبت داشتند، اما تفاوت بین دو گروه معنادار بود. آموزش در گروه های کوچک نسبت به آموزش انفرادی تاثیر بیشتری بر بهبود راهبردهای کلی خواندن، راهبردهای حل مسئله و راهبردهای حمایتی خواندن داشت. اندازه اثر نشان داد ۶۸.۴ درصد از واریانس تفاوت ها به نوع مداخله مربوط می شود. آموزش در گروه های کوچک در مقایسه با آموزش انفرادی از اثربخشی بیشتری بر بهبود راهبردهای فراشناختی دانش آموزان با ناتوانی های یادگیری برخوردار است. پیشنهاد می شود مراکز مداخله، برنامه های آموزش گروهی کوچک را در اولویت خدمات خود قرار دهند.