پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی در مدرسه

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی در مدرسه و تبیین تاثیر آن بر رشد همه جانبه دانش آموزان است. با توجه به تحولات گسترده اجتماعی و افزایش پیچیدگی روابط انسانی، نظام های آموزشی بیش از گذشته نیازمند توجه به ابعاد عاطفی و اجتماعی یادگیری هستند. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر اساس روش اسنادی انجام شده است. داده ها از طریق مطالعه منابع علمی مرتبط با یادگیری اجتماعی هیجانی، روان شناسی تربیتی و مدیریت کلاس گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی بررسی شدند.یافته ها نشان داد که آموزش نظام مند مهارت های اجتماعی و هیجانی موجب تقویت خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، مهارت های ارتباطی و مسئولیت پذیری در دانش آموزان می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که این مهارت ها در افزایش انگیزش تحصیلی، بهبود روابط بین فردی، کاهش رفتارهای ناسازگار و ارتقای سلامت روان نقش موثری دارند. مدارس برخوردار از برنامه های هدفمند در این حوزه، محیطی امن تر، حمایتگرتر و مشارکتی تر فراهم می کنند که زمینه ساز یادگیری عمیق تر و پایدارتر است.در مجموع، می توان نتیجه گرفت که پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی باید به عنوان یکی از ارکان اصلی برنامه های آموزشی مورد توجه قرار گیرد و در طراحی دروس، شیوه های تدریس و فرهنگ مدرسه ادغام شود.