طراحی مدلی جهت آسیب شناسی بی حسی سازمانی در سازمان های دولتی

هدف از پژوهش حاضر طراحی مدل آسیب شناسی بی حسی سازمانی در سازمان های دولتی بود. این پژوهش با ماهیت اکتشافی در رابطه با طراحی مدل آسیب شناسی بی حسی سازمانی در سازمان های دولتی انجام شد. از این رو در دسته تحقیقات توسعه ای قرار می گیرد. همچنین این پژوهش بر مبنای جستجوی داده، دارای ماهیت کیفی است. میدان پژوهش را مدیران و کارکنان باسابقه بالای خدمتی و باتجربه بانک ملی ایران تشکیل دادند. در انتخاب شرکت کنندگان جهت مصاحبه های عمیق از روش نمونه گیری گلوله برفی استفاده شد. برای جمع آوری اطلاعات از مصاحبه نیمه ساختار یافته استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل مصاحبه ها از روش تحلیل مضمون به شیوه براون و کلارک (۲۰۰۶) استفاده شد. نتایج نشان داد که این پدیده، محصول تعامل معیوب میان «احساس نادیده گرفته شدن» در سطح فردی، «سبک مدیریت دستوری و دیوارهای ارتباطی» در سطح مدیریتی و «نظام ارزشیابی یکسان و فقدان شایسته سالاری» در سطح سازمانی است. یافته ها حاکی از آن است که بی حسی همچون ویروسی پیش رونده، از تخریب سلامت روان کارکنان آغاز شده و با عبور از کاهش بهره وری سازمانی، به کاهش سرمایه اجتماعی در سطح کلان منجر می شود. در نهایت، بسته درمانی مستخرج از پژوهش بر اولویت راهکارهای نرم نظیر «تراپی سازمانی» و «معنادار کردن کار» در کنار اصلاحات ساختاری مانند «نظام پرداخت مبتنی بر عملکرد» تاکید دارد تا با رفع ریشه های اصلی یعنی ادراک بی عدالتی و فقدان معنا، پویایی به سازمان بازگردد.

کلیدواژه ها:

آسیب شناسی ، حسگری ، بی حسی سازمانی ، سازمان های دولتی