نقش فناوری های نوین آموزشی در کاهش نابرابری های آموزشی

نابرابری آموزشی یکی از مهم ترین چالش های نظام های آموزشی در سراسر جهان، به ویژه در کشورهای در حال توسعه از جمله ایران، محسوب می شود. این پدیده که ریشه در تفاوت های جغرافیایی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی دارد، موجب می شود بخش قابل توجهی از دانش آموزان و دانشجویان از دسترسی برابر به منابع آموزشی باکیفیت محروم بمانند. در دهه های اخیر، ظهور و گسترش فناوری های نوین آموزشی از جمله یادگیری الکترونیکی، هوش مصنوعی، آموزش ترکیبی، پلتفرم های آموزش آنلاین و کلاس های مجازی، فرصت های بی سابقه ای برای کاهش این شکاف ایجاد کرده است.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های نوین آموزشی در کاهش نابرابری های آموزشی تدوین شده و با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و مرور ادبیات پژوهشی موجود انجام گرفته است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که فناوری های نوین آموزشی می توانند با ایجاد دسترسی برابر به محتوای آموزشی، کاهش موانع جغرافیایی و زمانی، و ارائه یادگیری شخصی سازی شده، نقش موثری در کاهش نابرابری های آموزشی داشته باشند. با این حال، موانع مهمی از جمله نابرابری دیجیتال، کمبود زیرساخت های لازم، نبود سواد رسانه ای کافی در میان معلمان و دانش آموزان، و نگرانی های مربوط به کیفیت محتوا نیز وجود دارند که باید به دقت مورد توجه قرار گیرند.پژوهش همچنین نشان می دهد که صرف وجود فناوری کافی نیست و موفقیت در این زمینه مستلزم سیاست گذاری صحیح، آموزش معلمان، تامین زیرساخت مناسب، و توجه به ابعاد فرهنگی و اجتماعی است. در پایان، پیشنهادهایی برای بهره برداری بهتر از ظرفیت های فناوری آموزشی در راستای کاهش نابرابری های آموزشی در ایران ارائه شده است

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، نابرابری آموزشی ، یادگیری الکترونیکی ، شکاف دیجیتال ، آموزش فراگیر ، هوش مصنوعی در آموزش ، عدالت آموزشی