رابطه دلبستگی ناایمن و اضطراب کودکان با متغیر میانجی ویژگی های شخصیتی

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه دلبستگی ناایمن و اضطراب کودکان با متغیر میانجی ویژگی های شخصیتی انجام شد. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع چهارم ابتدایی دچار دلبستگی ناایمن منطقه ۱۰ شهر تهران در ۱۴۰۴-۱۴۰۳بود، شیوه نمونه گیری خوشه ای بود و حجم نمونه ۱۲۰ نفر در نظر گرفته شد. جهت جمع آوری داده ها از سبکهای دلبستگی هازن و شیور (۱۹۹۹)، پرسشنامه اضطراب کودکان بک(۱۹۶۵)، پرسشنامه پنج عامل بزرگ شخصیت در کودکان (BFQ-C) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل مسیر) بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که بین دلبستگی ناایمن و اضطراب کودکان با متغیر میانجی ویژگی های شخصیتی رابطه معنی داری وجود دارد. همچنین یافته ها نشان می دهد که دلبستگی ناایمن نقش معناداری در تبیین ابعاد مختلف ویژگی های شخصیتی کودکان دارد. ضریب مسیر مثبت و معنادار برای رابطه دلبستگی ناایمن با روان آزرده گرایی (β = ۰.۴۲, T = ۵.۶۳, p < ۰.۰۰۱) دلالت بر آن دارد که هرچه دلبستگی کودک به والد یا مراقب اصلی بیشتر ناایمن باشد، سطح روان آزرده گرایی او (نشانه های حساسیت، نگرانی، ناپایداری هیجانی و احساس آسیب پذیری) به طور قابل توجهی افزایش می یابد. بین اضطراب با روان آزرده گرایی (β = ۰.۴۷, T = ۶.۰۲, p < ۰.۰۰۱) رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد و اضطراب با برون گرایی (β = -۰.۳۱, T = ۳.۸۸, p = ۰.۰۰۱)، گشودگی (β = -۰.۲۷, T = ۳.۵۵, p = ۰.۰۰۲)، موافق بودن (β = -۰.۳۰, T = ۳.۹۶, p = ۰.۰۰۱) و باوجدان بودن (β = -۰.۳۲, T = ۴.۲۵, p < ۰.۰۰۱) ربطه منفی و معنی داری دارد و اضطراب بالاتر با کاهش سطوح این ویژگی های مثبت می شود. بین دلبستگی ناایمن با اضطراب کودکان رابطه معنی داری وجود دارد (β = ۰.۵۴, T = ۷.۱۸, p < ۰.۰۰۱).

کلیدواژه ها:

دلبستگی ناایمن ، اضطراب ، ویژگی های شخصیتی