بررسی رابطه سبک های فرزندپروری و انگیزه پیشرفت تحصیلی با نقش میانجی خودپنداره تحصیلی در دانش آموزان ابتدایی

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از اصلی ترین اهداف نظام آموزشی است که تحت تاثیر عوامل متعدد فردی و محیطی قرار دارد. در میان این عوامل، خانواده و سبک فرزندپروری والدین نقشی بنیادین در شکل گیری ویژگی های شخصیتی و تحصیلی کودکان ایفا می کند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی رابطه بین سبک های فرزندپروری و انگیزه پیشرفت تحصیلی با نقش میانجی خودپنداره تحصیلی در دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان ابتدایی و والدین آن ها بود که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد سبک های فرزندپروری (بامریند)، انگیزه پیشرفت (هرمنس) و خودپنداره تحصیلی استفاده شد. داده های حاصل با استفاده از نرم افزار آماری و در دو سطح توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک فرزندپروری مقتدرانه و انگیزه پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و سهل گیر رابطه منفی با انگیزه پیشرفت داشتند. همچنین نتایج تحلیل مسیر نشان داد که خودپنداره تحصیلی نقش میانجی معناداری در رابطه بین سبک های فرزندپروری و انگیزه پیشرفت ایفا می کند؛ به این معنا که سبک های فرزندپروری مثبت از طریق تقویت خودپنداره تحصیلی، منجر به افزایش انگیزه پیشرفت در دانش آموزان می شوند. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که آموزش والدین جهت به کارگیری سبک های فرزندپروری مقتدرانه و توجه به ارتقای خودپنداره فرزندان، می تواند راهکاری موثر برای بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش انگیزه آن ها باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، انگیزه پیشرفت تحصیلی ، خودپنداره تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی