نقش آموزش و پرورش در کاهش نابرابری های اجتماعی

آموزش و پرورش به عنوان یکی از اساسی ترین نهادهای اجتماعی، نقشی محوری در شکل دهی به ساختار اجتماعی و اقتصادی جوامع ایفا می کند. این مقاله به بررسی نقش آموزش و پرورش در فرآیند کاهش نابرابری های اجتماعی می پردازد. نابرابری های اجتماعی که ریشه در تفاوت در دسترسی به منابع، فرصت ها و موقعیت های اجتماعی دارند، می توانند از طریق سازوکارهای مختلفی در آموزش بازتولید شده یا تضعیف گردند. تمرکز این پژوهش بر تبیین چگونگی تاثیرگذاری سیاست های آموزشی، اجرای عدالت آموزشی، فراهم سازی فرصت های برابر، توجه ویژه به مناطق محروم، و تعمیم آموزش فراگیر بر کاهش شکاف های موجود در جامعه است. نتایج نشان می دهد که آموزش با تقویت سرمایه انسانی، افزایش تحرک اجتماعی و پرورش شهروندانی آگاه، ابزاری قدرتمند برای دستیابی به جامعه ای عادلانه تر محسوب می شود. با این حال، عملکرد ناکارآمد نظام آموزشی در تامین برابری، خود می تواند به عاملی تقویت کننده نابرابری بدل شود. بنابراین، اصلاحات ساختاری و هدایت هدفمند منابع به سمت گروه های آسیب پذیر، کلید تحقق کارکرد عدالت بخش آموزش و پرورش است.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، نابرابری های اجتماعی ، عدالت آموزشی ، فرصت های برابر ، تحرک اجتماعی ، سیاست های آموزشی.