طراحی و ارزیابی اثربخشی برنامه های جامع یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) در مدارس

آموزش و پرورش معاصر به طور فزاینده ای متوجه اهمیت مهارت های غیرشناختی در کنار دانش محتوایی شده است. یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) به عنوان یک چارچوب کلیدی، بر توسعه شایستگی هایی مانند خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه تمرکز دارد که لازمه موفقیت تحصیلی، شغلی و سلامت روان فردی است. با وجود پذیرش جهانی این مفهوم، شکاف قابل توجهی میان نیازهای هیجانی–اجتماعی دانش آموزان و تمرکز صرف بر نتایج شناختی وجود دارد. این مقاله مروری تحلیلی با هدف بررسی جامع مبانی نظری، مدل های اجرایی و روش های ارزیابی اثربخشی برنامه های SEL در محیط های مدرسه ای انجام شده است. مهم ترین یافته ها حاکی از آن است که برنامه های جامع و مدرسه محور SEL که به طور نظام مند در ساختار و فرهنگ مدرسه ادغام شده اند، بیشترین اثربخشی را در بهبود مولفه های SEL، افزایش دستاوردهای تحصیلی و کاهش مشکلات رفتاری و آسیب های روانی دانش آموزان نشان می دهند. با این حال، چالش های جدی در زمینه ارزیابی بلندمدت و استانداردسازی روش های سنجش همچنان پابرجاست. نتیجه گیری کلیدی این است که سرمایه گذاری استراتژیک و مبتنی بر شواهد در اجرای مدل های SEL، سنگ بنای توسعه شهروندانی با صلاحیت و تاب آور در قرن بیست و یکم محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-هیجانی ، SEL ، مدارس ، اثربخشی ، سلامت روان دانش آموزان