تحلیل اثرات تفکیک بندی بلوک های بزرگ بر نابرابری های فضایی در شهرهای ایران

سیاست تفکیک بندی بلوک های بزرگ شهری به عنوان یکی از محورهای اصلی برنامه ریزی فضایی در ایران، تاثیرات معناداری بر توزیع ناعادلانه منابع شهری داشته است. این پژوهش با تحلیل داده های ۱۵ کلانشهر ایران طی دوره ۱۳۹۰-۱۴۰۰ نشان می دهد که افزایش ۱ درصدی نرخ تفکیک بندی، شاخص جینی فضایی را به طور متوسط ۰.۴۵ واحد افزایش داده است (ضریب همبستگی: ۰.۷۸). یافته های کمی مبتنی بر سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) و تحلیل های آماری چندمتغیره حاکی از آن است که شهرهایی مانند تهران و اصفهان با بیش از ۶۵% بلوک های تفکیک شده کوچک تر از ۵۰۰ مترمربع، بالاترین سطح نابرابری در دسترسی به خدمات شهری را تجربه کرده اند. مدل پیشنهادی این مطالعه، چارچوب سهمیه بندی تفکیک بر اساس شاخص های عدالت فضایی را به عنوان راهکار اصلاحی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

تفکیک بندی ، بلوک ، نابرابری فضایی