استعاره ای نوین در تربیت پرورشی مبتنی بر رشد تدریجی و تفاوت های فردی دانش آموزان

مسئله اصلی پژوهش حاضر، نادیده گرفتن تفاوت های فردی و رشد تدریجی در نظام تربیت پرورشی سنتی است که منجر به ناکامی متربیان می شود. هدف این مطالعه، تبیین استعاره ای نوین تحت عنوان «باغ بانی هوشمند» برای بهبود فرآیند تربیت دانش آموزان با توجه به تنوع ذاتی آن ها می باشد. یافته ها نشان می دهد که در این استعاره، نقش مربی از سازنده و کنترل گر به تسهیل گر و مراقب تغییر می یابد و تنوع گونه های گیاهی معادل تفاوت های فردی دانش آموزان در سرعت و سبک رشد است. همچنین رشد تدریجی دارای مراحل غیرقابل جهش است و نیازمند صبر استراتژیک و فراهم سازی بستر مناسب می باشد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که پذیرش این مدل منجر به کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش انگیزه درونی و عمق بخشی پایدار به ارزش های اخلاقی می شود. این رویکرد با تکیه بر منابع غنی تربیت اسلامی و روان شناسی رشد، راهکاری عملی برای برون رفت از بن بست های فعلی نظام پرورشی ارائه می دهد. در نهایت، اجرای موفق این مدل نیازمند بازنگری در نظام ارزشیابی توصیفی و برنامه ریزی درسی منعطف برای احترام به ریتم رشد هر یادگیرنده در محیط مدرسه است.