روایت گری تجارب زیسته معلمان به عنوان ابزار تحول پرورشی در کلاس های چندفرهنگی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش روایت گری تجارب زیسته معلمان به عنوان ابزاری برای تحول پرورشی در کلاس های چندفرهنگی انجام شده است. نظام آموزشی ایران با وجود برخورداری از تنوع قومی و زبانی غنی، تحت تاثیر رویکردهای تک فرهنگی و برنامه های درسی متمرکز، در پاسخگویی به نیازهای فرهنگی دانش آموزان با چالش های جدی مواجه است. این مطالعه با استفاده از روش کتابخانه ای و رویکرد مروری تحلیلی، به بررسی منابع و پژوهش های معتبر در حوزه آموزش چندفرهنگی و روایت پژوهی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که شکاف معناداری بین وضعیت موجود و مطلوب آموزش چندفرهنگی در ایران وجود دارد و معلمان به عنوان کنشگران خط مقدم، با قرار گرفتن در موقعیت دوگانه اجرای سیاست های بالادستی و مواجهه با واقعیت های فرهنگی کلاس، راهبردهای بومی و زمینه مندی برای تعامل با تنوع فرهنگی ابداع می کنند. روایت گری این تجارب، ضمن مستندسازی دانش عملی معلمان، زمینه را برای یادگیری جمعی، توانمندسازی حرفه ای و نظریه پردازی بومی در حوزه تربیت چندفرهنگی فراهم می آورد. نتایج پژوهش بر ضرورت ثبت و بهره برداری نظام مند از روایت های معلمان، بازنگری در برنامه های درسی و گنجاندن رویکرد آموزش چندفرهنگی در برنامه های تربیت معلم تاکید دارد.