نقش معلم در ایجاد یادگیری عمیق به جای یادگیری سطحی در کلاس درس

یادگیری عمیق به عنوان یکی از اهداف بنیادین نظام های آموزشی نوین، فرایندی است که در آن یادگیرندگان فراتر از حفظ مطالب، به درک مفهومی، تفکر انتقادی، حل مسئله و انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید دست می یابند. در مقابل، یادگیری سطحی عمدتا بر حفظ طوطی وار اطلاعات، تمرکز بر نمره و پاسخ های کوتاه مدت استوار است و تاثیر پایداری بر رشد شناختی دانش آموزان ندارد. هدف مقاله حاضر تبیین نقش معلم در ایجاد و تقویت یادگیری عمیق به جای یادگیری سطحی در کلاس درس با رویکردی تحلیلی توصیفی است. این پژوهش با تاکید بر مولفه هایی همچون طراحی آموزشی هدفمند، شیوه های تدریس فعال، کیفیت تعامل معلم و دانش آموز، ایجاد فضای امن روان شناختی و ارزشیابی های تکوینی، نشان می دهد که معلم نقش محوری در جهت دهی رویکردهای یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. یافته های تحلیلی بیانگر آن است که استفاده از راهبردهایی نظیر پرسشگری عمیق، یادگیری مبتنی بر مسئله، گفت وگوی کلاسی معنادار، بازخورد سازنده و توجه به تفاوت های فردی، می تواند انگیزه درونی یادگیرندگان را افزایش داده و آنان را به یادگیری معنادار و پایدار سوق دهد. همچنین نتایج نشان می دهد نگرش حرفه ای معلم، باور به توانمندی دانش آموزان و نقش تسهیل گرانه وی، از عوامل کلیدی در گذار از یادگیری سطحی به یادگیری عمیق محسوب می شود. در نهایت، مقاله حاضر بر ضرورت توانمندسازی معلمان و بازنگری در شیوه های تدریس سنتی به منظور ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس درس تاکید دارد و می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

نقش معلم ، یادگیری عمیق ، یادگیری سطحی ، راهبردهای تدریس ، تعامل کلاسی ، ارزشیابی تکوینی