ارزیابی اثرات بازآفرینی بافت های فرسوده بر شاخص های کیفیت زندگی شهری

بازآفرینی بافت های فرسوده شهری به عنوان یکی از راهبردهای نوین مدیریت شهری، نقش اساسی در بهبود شرایط کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی شهرها ایفا می کند. این پژوهش با هدف ارزیابی اثرات بازآفرینی بافت های فرسوده بر شاخص های کیفیت زندگی شهری انجام شده است. کیفیت زندگی شهری مفهومی چندبعدی است که ابعاد عینی و ذهنی زندگی شهروندان را در بر می گیرد و تحت تاثیر سیاست ها و مداخلات توسعه ای شهری قرار دارد. در این راستا، بازآفرینی شهری نه تنها به نوسازی کالبدی محدود نمی شود، بلکه با رویکردی جامع به ارتقای سرمایه اجتماعی، افزایش احساس تعلق مکانی، بهبود دسترسی به خدمات شهری، ارتقای امنیت، کاهش نابرابری های فضایی و بهبود شرایط زیست محیطی می پردازد.روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با بهره گیری از داده های میدانی و ابزار پرسشنامه، دیدگاه ساکنان بافت های فرسوده بازآفرینی شده مورد بررسی قرار گرفته است. شاخص های کیفیت زندگی در ابعاد مختلف شامل کیفیت محیط سکونتی، رضایت از خدمات شهری، وضعیت اقتصادی–معیشتی، تعاملات اجتماعی، احساس امنیت و سلامت محیطی سنجش شده اند. تحلیل داده ها نشان می دهد که اجرای پروژه های بازآفرینی شهری تاثیر معناداری بر بهبود اغلب شاخص های کیفیت زندگی داشته و بیشترین تاثیر مربوط به ارتقای کیفیت محیط کالبدی، افزایش دسترسی به فضاهای عمومی و بهبود احساس امنیت اجتماعی بوده است. با این حال، نتایج حاکی از آن است که در برخی موارد، عدم توجه کافی به توانمندسازی اقتصادی ساکنان بومی می تواند پایداری نتایج بازآفرینی را با چالش مواجه سازد.