نوآوری های بین رشته ای در مرز علوم شناختی و آموزش دانش آموزان استثنایی: تاثیر مداخلات گفتاردرمانی مبتنی بر شواهد بر مهارت های سوادآموزی دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مداخلات گفتاردرمانی مبتنی بر شواهد (EBP) در چارچوب نظری علوم شناختی بر بهبود مهارت های سوادآموزی دانش آموزان ابتدایی دارای نیازهای ویژه صورت پذیرفته است. شکاف موجود در آموزش های تخصصی که اغلب بر رویکردهای سنتی متمرکز هستند، نیاز مبرمی به ادغام یافته های نوین عصب شناختی و شناختی در برنامه های درسی آموزش استثنایی را برجسته می سازد. پژوهش حاضر بر همگرایی حوزه های علوم شناختی، به ویژه نظریه های پردازش اطلاعات و مدل های یادگیری خواندن، با راهبردهای عملی گفتاردرمانی تاکید دارد. از منظر علوم شناختی، سوادآموزی فرآیندی پیچیده است که مستلزم ادغام کارکردهای اجرایی، حافظه فعال، و پردازش واج شناختی می باشد. مداخله هدفمند بر نقص های شناختی زیربنایی، به ویژه در حوزه های مرتبط با نارساخوانی (دیسلکسیا) و سایر اختلالات یادگیری، می تواند نتایج آموزشی را به طور معناداری ارتقا دهد. این مطالعه مروری تحلیلی بر مطالعات پیشین مبتنی بر شواهد (EBP) در زمینه مداخلات گفتاردرمانی که بر مولفه های آوایی و واج شناختی خواندن تمرکز دارند، انجام داده و سازگاری آن ها با اصول یادگیری شناختی را مورد سنجش قرار می دهد. یافته ها نشان می دهند که مداخلاتی که رویکرد چندحسی و برنامه ریزی شده (Systematic and Explicit) را با هدف گیری مستقیم نقص های پردازش واج شناختی اتخاذ می کنند، اثربخشی بالاتری نسبت به مداخلات عمومی دارند. این هم افزایی بین رشته ای پتانسیل ایجاد پارادایم های جدید در آموزش استثنایی را فراهم می آورد. نتایج این تحقیق به طراحان برنامه های درسی و متخصصان توانبخشی کمک می کند تا رویکردهای عملیاتی موثرتری برای تقویت سوادآموزی در این گروه از دانش آموزان تدوین نمایند.

کلیدواژه ها:

علوم شناختی ، آموزش استثنایی ، گفتاردرمانی مبتنی بر شواهد ، سوادآموزی ، پردازش واج شناختی ، دانش آموزان ابتدایی.