مدل سازی مهارت های فراشناختی در کلاس درس: راهبردی برای ارتقاء خودتنظیمی یادگیری در دانش آموزان

در این مقاله، به بررسی نقش حیاتی مهارت های فراشناختی در توسعه خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پرداخته می شود. خودتنظیمی به عنوان یک فرآیند فعال و سازنده که طی آن یادگیرندگان اهداف یادگیری خود را تنظیم کرده، بر اجرای راهبردهای یادگیری نظارت می کنند و عملکرد خود را ارزیابی می نمایند، تعریف می شود (دانشمند، ۲۰۲۳). شواهد پژوهشی متعددی نشان داده اند که ارتباط تنگاتنگی میان مولفه های فراشناختی—شامل آگاهی فراشناختی، برنامه ریزی فراشناختی، و تنظیم فراشناختی—و سطح موفقیت تحصیلی وجود دارد (مربی و همکاران، ۲۰۲۲). این پژوهش با هدف مدل سازی یک چارچوب عملی برای نهادینه سازی راهبردهای فراشناختی در محیط های آموزشی طراحی شده است تا به صورت سیستمی توانایی دانش آموزان در نظارت و مدیریت فرآیند یادگیری خود را ارتقاء دهد. مدل پیشنهادی بر تلفیق فعالیت های خودآزمایی، بازخورد فعال، و استراتژی های راهبردی در بافت درسی تمرکز دارد. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که اجرای این مدل می تواند به طور معناداری منجر به افزایش انگیزه درونی و بهبود نتایج عملکردی در طول زمان گردد (اصغرپور، ۲۰۲۴). این رویکرد، دانش آموزان را از مصرف کنندگان منفعل دانش به سازندگان فعال دانش تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

فراشناخت ، خودتنظیمی یادگیری ، راهبردهای آموزشی ، توسعه شناختی ، برنامه ریزی یادگیری.