زبان انگلیسی به مثابه تجربه زیسته تربیتی بازخوانی آموزش زبان انگلیسی از منظر انسان محور و هویت ساز

در دهه های اخیر، آموزش زبان انگلیسی در نظام های آموزشی رسمی، عمدتا در چارچوبی ابزارمحور، مهارت گرا و آزمون زده تعریف شده است. زبان انگلیسی اغلب به عنوان وسیله ای برای کسب موفقیت تحصیلی، ارتقای موقعیت شغلی یا تعاملات بین المللی معرفی می شود. اگرچه این کارکردها انکارناپذیرند، اما تقلیل آموزش زبان به سطح «مهارت ارتباطی» موجب غفلت از ابعاد تربیتی، هویتی و وجودی تجربه یادگیری زبان شده است.این مقاله با اتخاذ رویکردی توصیفی–تحلیلی و انسان محور می کوشد آموزش زبان انگلیسی را نه به مثابه انتقال دانش زبانی، بلکه به عنوان تجربه ای زیسته و معنا ساز بازخوانی کند؛ تجربه ای که در آن یادگیرنده، در مواجهه با زبان، فرهنگ و دیگری، به بازتعریف «خود» می پردازد.