هم افزایی تربیت شناختی و آموزش فناورانه در شکل دهی هویت یادگیرنده

در عصر تحولات شتابان فناوری، نظام های آموزشی با چالش بازتعریف نقش یادگیرنده و هویت او مواجه اند. مقاله حاضر با تمرکز بر هم افزایی تربیت شناختی و آموزش فناورانه، به بررسی چگونگی تاثیر تعامل این دو حوزه بر شکل دهی هویت یادگیرنده می پردازد. تربیت شناختی با تاکید بر پرورش فرایندهای ذهنی همچون تفکر انتقادی، خودتنظیمی، حل مسئله و فراشناخت، زمینه ای درونی برای رشد هویت آگاهانه فراهم می سازد. در مقابل، آموزش فناورانه با بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، محیط های یادگیری تعاملی و بسترهای هوشمند، فرصت هایی نوین برای تجربه، مشارکت و بازنمایی خود در فضای یادگیری ایجاد می کند. یافته های این پژوهش تحلیلی–توصیفی نشان می دهد که تلفیق هدفمند رویکردهای شناختی با ظرفیت های فناوری آموزشی می تواند به تقویت عاملیت، خودکارآمدی و هویت یادگیرنده پویا منجر شود. در این چارچوب، هویت یادگیرنده نه تنها محصول تعاملات آموزشی، بلکه نتیجه بازاندیشی مستمر فرد در بسترهای فناورانه است. در نهایت، مقاله پیشنهاد می کند که طراحی برنامه های درسی آینده باید بر یکپارچگی تربیت شناختی و آموزش فناورانه به منظور پرورش یادگیرندگانی خودراهبر، خلاق و هویت مند استوار باشد.