رابطه فعالیت های پرورشی مربیان پرورشی با میزان علاقمندی دانش آموزان به مدرسه (رویکرد توصیفی و تحلیل مضمون)

علاقمندی دانش آموزان به مدرسه یکی از شاخص های اساسی کیفیت نظام آموزشی و تربیتی به شمار می رود و نقش مهمی در ماندگاری یادگیری، پیشگیری از افت تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه فعالیت های پرورشی مربیان پرورشی با میزان علاقمندی دانش آموزان به مدرسه با رویکرد توصیفی و تحلیل مضمون است. روش پژوهش کیفی و از نوع تحلیل مضمون بوده و داده ها از طریق مطالعه نظام مند منابع علمی، پژوهش های تجربی و اسناد معتبر فارسی و انگلیسی منتشرشده از سال ۲۰۱۸ به بعد گردآوری شده اند. تحلیل داده ها بر اساس کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد. یافته ها به استخراج مضامین اصلی شامل «ایجاد احساس تعلق و هویت مدرسه ای»، «تقویت روابط عاطفی و حمایتی»، «افزایش انگیزش و مشارکت فعال دانش آموزان»، «معنادار سازی تجربه مدرسه» و «نقش الگویی مربیان پرورشی» منجر شد. نتایج نشان داد فعالیت های پرورشی هدفمند و اثربخش، نقش معناداری در افزایش علاقمندی دانش آموزان به مدرسه دارند. بر این اساس، تقویت جایگاه مربیان پرورشی و بازطراحی برنامه های پرورشی، می تواند به بهبود نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه منجر شود.

کلیدواژه ها:

فعالیت های پرورشی ، مربی پرورشی ، علاقمندی به مدرسه ، تعلق مدرسه ای ، تحلیل مضمون