بررسی میزان توجه به پرورش هوش های چندگانه دانش آموزان در برنامه درسی ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان توجه به پرورش هوش های چندگانه دانش آموزان در برنامه درسی ایران انجام شده است. نظریه هوش های چندگانه گاردنر، با معرفی ابعاد متنوع هوش شامل زبانی، منطقی-ریاضی، فضایی، موسیقایی، بدنی-جنبشی، درون فردی، بین فردی و طبیعی گرایانه، رویکردی جامع به یادگیری و شکوفایی استعدادها ارائه می دهد. این مطالعه با روش تحلیل محتوای کیفی و با بررسی اسناد بالادستی، کتاب های درسی و راهنمای برنامه درسی دوره ابتدایی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در برنامه درسی ایران، توجه به دو هوش زبانی و منطقی-ریاضی به طور چشمگیری بیشتر از سایر هوش ها است و عملا محور اصلی ارزشیابی و آموزش را تشکیل می دهند. هوش های فضایی و بین فردی تا حدودی در برخی فعالیت ها و محتواها مورد توجه قرار گرفته اند، اما این توجه هدفمند و نظام مند نیست. در مقابل، هوش های موسیقایی، بدنی-جنبشی، درون فردی و به ویژه طبیعی گرایانه در محتوای برنامه درسی و حتی در روش های پیشنهادی تدریس، به شدت مورد غفلت واقع شده اند. این عدم توازن می تواند منجر به نادیده گرفته شدن استعدادهای طیف وسیعی از دانش آموزان شده و نظام آموزشی را از دستیابی به اهداف والای پرورش همه جانبه بازدارد. نتیجه گیری پژوهش بر لزوم بازنگری اساسی در برنامه ریزی درسی، تنوع بخشی به روش های تدریس و ارزشیابی و طراحی فعالیت های مکمل برای پوشش تمام ابعاد هوش تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش های چندگانه ، برنامه درسی ، دانش آموزان ، پرورش استعدادها ، آموزش ابتدایی