کارکرد ادبیات فارسی در پرورش تفکر انتقادی و خلاق

ادبیات فارسی، به عنوان یکی از غنی ترین میراث های فرهنگی و آموزشی، نقشی محوری در نظام های آموزشی کشور ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی و تبیین نقش سازنده ادبیات فارسی در تقویت توانایی های شناختی سطح بالا، به ویژه تفکر انتقادی و تفکر خلاق در دانش آموزان، تدوین شده است. در عصر حاضر که نیاز به شهروندانی توانمند در تحلیل مسائل، قضاوت منطقی و آفرینش ایده های نو احساس می شود، بهره گیری حداکثری از ظرفیت های نهفته در متون ادبی اهمیت دوچندان می یابد. روش پژوهش حاضر، تحلیل کیفی اسنادی و محتوایی استوار بر مبانی نظری روان شناسی شناختی و آموزش زبان و ادبیات است. نتایج نشان می دهد که ماهیت چندوجهی، چندمعنایی و جهان شمول مفاهیم مندرج در شعر، نثر و حکایات فارسی، بستر مناسبی برای برانگیختن کنش های فکری پیچیده فراهم می آورد. تاکید بر تفسیر، نقد و بازآفرینی متون ادبی، می تواند از رویکردهای سنتی و حافظه محور فاصله گرفته و دانش آموزان را به سمت یادگیری معنادار و تفکر ورزی فعال سوق دهد.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، تفکر انتقادی ، تفکر خلاق ، آموزش و پرورش ، یادگیری معنادار