نقش کلیدی معلم در پرورش نگرش رشد شناختی دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش محوری و تعیین کننده معلمان در شکل دهی و پرورش نگرش رشد شناختی در دانش آموزان می پردازد. نگرش رشد شناختی، که ریشه در نظریه ذهنیت رشد کارول دوک دارد، بیانگر این باور است که توانایی های ذهنی و هوش قابل توسعه و بهبود از طریق تلاش، راهبردهای موثر و پشتکار هستند. این باور، سنگ بنای انگیزش درونی، تاب آوری در برابر شکست و دستیابی به سطوح بالای یادگیری عمیق است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی، ابعاد گوناگون تاثیرگذاری معلم بر این نگرش را کاوش می کند. تمرکز اصلی بر این است که چگونه رفتارها، بازخوردها، شیوه های ارزشیابی و سبک تدریس معلم می تواند دانش آموزان را به سمت پذیرش ذهنیت رشد سوق دهد یا آن ها را در دام ذهنیت ثابت گرفتار سازد. راهبردهای عملیاتی برای تقویت این نگرش، از جمله بازتعریف موفقیت، تاکید بر فرآیند یادگیری به جای محصول نهایی، و الگوسازی مداوم، مورد بحث قرار گرفته اند. در نهایت، پیامدهای این پرورش بر موفقیت تحصیلی و رشد شخصیتی دانش آموزان تبیین شده و چالش های اجرایی این رویکرد در محیط های آموزشی کنونی مورد تامل قرار می گیرد. نتایج این تحلیل نشان می دهد که معلم به عنوان مهم ترین عامل محیطی، باید به طور آگاهانه و مستمر از طریق تعاملات کلامی و غیرکلامی، زمینه ساز ظهور و تثبیت نگرش رشد شناختی در دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

نگرش رشد شناختی ، ذهنیت رشد ، نقش معلم ، روان شناسی تربیتی ، راهبردهای تدریس ، یادگیری عمیق