تاثیر فناوری آموزشی بر یادگیری از دیدگاه روان شناسی تربیتی: همگرایی شناخت و ابزار

در دهه اخیر، فناوری آموزشی از نقش یک ابزار جانبی به یک اکوسیستم فراگیر در فرآیند یاددهی-یادگیری تغییر ماهیت داده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر روان شناسی تربیتی، به بررسی عمیق تعامل میان ابزارهای دیجیتال و مکانیزم های شناختی، عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان می پردازد. هدف اصلی، تبیین چگونگی تاثیرگذاری فناوری بر ساختارهای ذهنی، انگیزش درونی و فرایندهای پردازش اطلاعات است. مقاله حاضر با گذر از نظریه های کلاسیک رفتارگرایی تا رویکردهای نوین ساختن گرایی و ارتباط گرایی، نشان می دهد که فناوری تنها زمانی منجر به یادگیری معنادار می شود که با معماری شناختی انسان (به ویژه محدودیت های حافظه فعال) و نیازهای روان شناختی (خودمختاری و شایستگی) همسو باشد. مباحثی همچون نظریه بار شناختی مایر، یادگیری چندرسانه ای، شخصی سازی مبتنی بر هوش مصنوعی، و چالش های روان شناختی نظیر حواس پرتی دیجیتال مورد واکاوی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که فناوری نه جایگزین معلم، بلکه تسهیل گر فرایندهای عالی ذهن است و اثربخشی آن در گرو طراحی آموزشی مبتنی بر اصول روان شناسی است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: روان شناسی تربیتی ، فناوری آموزشی ، بار شناختی ، یادگیری چندرسانه ای ، انگیزش تحصیلی ، هوش مصنوعی در آموزش ، ساختن گرایی.