بررسی تاثیر برنامه های درسی مبتنی بر مهارت های زندگی بر سلامت روان و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر برنامه های درسی مبتنی بر مهارت های زندگی بر ارتقای سطح سلامت روان و سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه بود. این تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه نهم در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آنها تعداد ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه سلامت روان و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بود. برای گروه آزمایش به مدت سه ماه و در قالب ۱۲ جلسه، برنامه درسی مبتنی بر مهارت های ده گانه زندگی شامل خودآگاهی، همدلی، ارتباط موثر، روابط بین فردی، تصمیم گیری، حل مسئله، تفکر خلاق، تفکر نقاد، مقابله با هیجانات و مقابله با استرس اجرا گردید، در حالی که گروه کنترل آموزش های معمول مدرسه را دریافت می کردند. داده های گردآوری شده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین نمرات گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون از نظر سلامت روان و سازگاری اجتماعی تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، اجرای برنامه های درسی مبتنی بر مهارت های زندگی به طور معناداری باعث کاهش مشکلات مربوط به سلامت روان از قبیل اضطراب و افسردگی و همچنین افزایش توانایی دانش آموزان در سازگاری با محیط اجتماعی، همسالان و اولیای مدرسه شده است. بر اساس نتایج این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که گنجاندن برنامه های مدون مهارت های زندگی در ساختار برنامه های درسی رسمی آموزش و پرورش می تواند به عنوان یک راهبرد موثر و پیشگیرانه در جهت ارتقای بهداشت روانی و افزایش توانمندی های اجتماعی دانش آموزان ایفای نقش نماید و از این رو توجه ویژه برنامه ریزان درسی و مسئولان آموزشی به این مقوله ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: برنامه درسی ، مهارت های زندگی ، سلامت روان ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان