جادوی «یکی بود یکی نبود»: چرا قصه گویی قوی ترین سلاح آموزشی معلم ابتدایی است؟

این مقاله به بررسی عمیق و چندوجهی نقش قصه گویی به عنوان یک ابزار آموزشی بنیادین و قدرتمند در کلاس های درس دوره ابتدایی می پردازد. در دنیایی که به طور فزاینده ای تحت سلطه فناوری و داده های خشک قرار گرفته است، این نوشتار استدلال می کند که هنر باستانی قصه گویی نه تنها منسوخ نشده، بلکه بیش از هر زمان دیگری برای پرورش ذهن های جوان ضروری است. ما با کاوش در ابعاد عصب شناختی، روان شناختی، زبانی، و اجتماعی-عاطفی، نشان می دهیم که چگونه روایت ها می توانند مفاهیم انتزاعی را ملموس سازند، سواد و مهارت های کلامی را تقویت کنند، هوش هیجانی را پرورش دهند و یک پل ارتباطی عمیق میان معلم و دانش آموز ایجاد کنند. با استناد به دیدگاه های پیشگامان تعلیم و تربیت ایران همچون توران میرهادی و غلامحسین شکوهی و با الهام از آثار بزرگانی چون مهدی آذریزدی و عباس یمینی شریف، این مقاله راهکارهای عملی برای معلمان ارائه می دهد تا از این «سلاح» جادویی به موثرترین شکل ممکن در فرآیند یاددهی-یادگیری بهره برداری کنند. در نهایت، این مقاله قصه گویی را نه یک فعالیت جانبی، بلکه قلب تپنده یک آموزش ابتدایی موثر و انسان گرا معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: قصه گویی ، آموزش ابتدایی ، روش تدریس ، رشد شناختی ، هوش هیجانی ، سوادآموزی ، روانشناسی تربیتی ، ابزار آموزشی.