معماری انگیزش در کلاس درس: تبیین نقش سبک های تدریس در پیش بینی انگیزش پیشرفت تحصیلی فراگیران

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های تدریس و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه در سال تحصیلی جاری بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم مناسب به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد سبک های تدریس و پرسشنامه انگیزش پیشرفت تحصیلی بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰/۰۵ صورت گرفت. یافته ها نشان داد که بین سبک های تدریس فعال و دانش آموز محور با انگیزش پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و این سبک ها توانایی پیش بینی تغییرات انگیزش تحصیلی را دارند. در مقابل، سبک های تدریس منفعل و معلم محور رابطه ضعیف تری با انگیزش نشان دادند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که به کارگیری سبک های تدریس تعاملی، منعطف و مشارکتی توسط معلمان، نقش موثری در ارتقای انگیزش و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. بنابراین پیشنهاد می شود در برنامه های آموزش ضمن خدمت معلمان و سیاست گذاری های آموزشی، بر توسعه و نهادینه سازی سبک های تدریس نوین تاکید ویژه ای صورت گیرد تا بستر لازم برای شکوفایی انگیزش پیشرفت در فراگیران فراهم شود.