نقش اسطوره در شکل گیری هویت ملی در ادبیات فارسی

این مقاله به بررسی نقش بنیادین اسطوره در فرآیند شکل گیری و تداوم هویت ملی در ادبیات فارسی می پردازد. اسطوره، به عنوان بستری برای انتقال ارزش ها، خاطرات جمعی و جهان بینی یک ملت، نقشی محوری در تعریف «خود» تاریخی و فرهنگی یک جامعه ایفا می کند. ادبیات فارسی، به ویژه پس از ورود اسلام و تحت تاثیرات متغیر تاریخی، همواره به عنوان مهم ترین حامل میراث اساطیری ایران باستان عمل کرده است. این پژوهش با تمرکز بر آثار برجسته ای چون شاهنامه فردوسی، نشان می دهد که چگونه اسطوره ها، به ویژه اسطوره های قهرمانی (مانند رستم و سیاوش) و اسطوره های کیهانی، نه تنها به بازسازی تاریخ از دست رفته کمک کرده اند، بلکه چارچوبی برای هویت یابی ایرانیان در برابر دیگر هویت ها فراهم آورده اند. مقاله با بررسی مفهوم شناسی اسطوره و تطبیق آن با ساختارهای هویت ملی، به کارکردهای مقاومت فرهنگی و انتقال ارزش های اخلاقی و سیاسی در طول ادوار تاریخی پرداخته و در نهایت، بر اهمیت تداوم این گفتمان اساطیری در ادبیات معاصر تاکید می کند.