طراحی و آزمون مدل بومی یادگیری معنادار در آموزش ابتدایی بر اساس شایستگی های هیجانی–اجتماعی، خودتنظیمی یادگیری و تعامل دیجیتال

هدف پژوهش حاضر، طراحی و آزمون یک مدل بومی یادگیری معنادار در آموزش ابتدایی بر اساس شایستگی های هیجانی–اجتماعی، خودتنظیمی یادگیری و تعامل دیجیتال بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، ترکیبی از نوع تبیینی متوالی است. جامعه آماری بخش کمی شامل دانش آموزان دوره دوم آموزش ابتدایی شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۲۵۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه یادگیری معنادار، مقیاس شایستگی های هیجانی–اجتماعی، پرسشنامه خودتنظیمی یادگیری و مقیاس تعامل دیجیتال بود. روایی ابزارها از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن ها با استفاده از آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزار AMOS و SPSS و روش تحلیل معادلات ساختاری تحلیل شدند. در بخش کیفی، با ۱۸ نفر از معلمان آموزش ابتدایی مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد و داده ها با روش تحلیل مضمون تحلیل گردید. نتایج نشان داد که شایستگی های هیجانی–اجتماعی و تعامل دیجیتال به طور مستقیم و غیرمستقیم (با میانجی گری خودتنظیمی یادگیری) بر یادگیری معنادار تاثیر مثبت و معنادار دارند. یافته های کیفی نیز بر نقش کلیدی محیط یادگیری حمایتی و تعامل محور در تحقق یادگیری معنادار تاکید داشتند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری معنادار ، شایستگی های هیجانی–اجتماعی ، خودتنظیمی یادگیری ، تعامل دیجیتال ، آموزش ابتدایی