تبیین رابطه نگرش معلمان به فناوری با روش های نوین تدریس و یادگیری دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر تبیین رابطه نگرش معلمان به فناوری آموزشی با روش های نوین تدریس و یادگیری دانش آموزان بود. پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مروری انجام شد و بدین منظور، مجموعه ای از مقالات علمی و پژوهش های مرتبط با فناوری آموزشی، نگرش معلمان و یادگیری دانش آموزان مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که نگرش معلمان به فناوری، نقش اساسی در انتخاب روش های تدریس دارد و معلمان دارای نگرش مثبت، بیشتر به استفاده از روش های فعال، تعاملی و یادگیرنده محور گرایش دارند. همچنین مشخص شد که این نگرش به طور غیرمستقیم بر کیفیت یادگیری دانش آموزان اثرگذار است و می تواند مشارکت شناختی، انگیزش و تعاملات آموزشی آنان را تقویت کند. یافته ها بیانگر آن است که نگرش معلمان به فناوری، عامل پیونددهنده میان سیاست های آموزشی و تجربه واقعی کلاس درس محسوب می شود و نقش معلم را در هدایت یادگیری در محیط های فناورانه برجسته می سازد. بر این اساس، توجه به نگرش معلمان در برنامه ریزی های آموزشی، می تواند به ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری در مدارس کمک نماید.

کلیدواژه ها:

نگرش معلمان ، فناوری آموزشی ، روش های نوین تدریس ، یادگیری دانش آموزان