واقع نمایی در قرائت امام خمینی ^(ره) از دین؛ چیستی و چرایی

در مباحث مربوط به «زبان دین»، مسئله «واقع نمایی» از جایگاهی ویژه برخوردار است. اگر فرض کنیم متون دینی غیرواقع نما هستند، در این صورت طیف گسترده ای از رهنمودهای وحیانی بی اعتبار می شوند و سازه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مبتنی بر آن ها نیز متزلزل خواهند شد.این مسئله زمانی بحرانی تر می شود که اعتبار گزاره ها و آموزه های دینی را در شکل دهی به مبانی حکومت دینی و دولت اسلامی، منوط به واقع نما بودن متون و منابع دینی بدانیم. با چنین پیش فرضی، اگر زبان دین را غیرشناختاری در نظر بگیریم، آنگاه هرگونه استناد و استدلال امام خمینی و دیگر اندیشمندان نظام اسلامی به این منابع، کاری خطا و بی حاصل خواهد بود.این پژوهش با بهره گیری از رهیافت های درون دینی و برون دینی، نخست به تبیین معنای «واقع نمایی» پرداخته و سپس در گام بعد، واقع نمایی زبان دین را به اثبات می رساند. در نهایت، علت اساس بودن نگرش واقع نما در خوانش امام خمینی از دین را واکاوی می کند. از جمله دستاوردهای این تحقیق، می توان به تایید عقلی، عقلایی و نقلی درستی «قرائت واقع نما» از دین و منابع آن، به ویژه در عرصه تشکیل و اداره دولت اسلامی از منظر امام خمینی اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

قرائت واقع نما ، امام خمینی ، زبان دین ، قرآن ، دولت اسلامی