بررسی میزان آمادگی خودراهبری در یادگیری دانشجویان کارشناسی ارشد دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران

مقدمه: مهارت­های یادگیری خود راهبر در جهان امروز با توجه به انفجار اطلاعاتی موجود، نیازی ضروری دردانشجویان علوم پزشکی می­باشد که منجر به رضایت  بیشتر دانشجویان در حین تحصیل و عملکرد بهتر آنان در زمان اشتغال در بازار کار می­شود. این مطالعه با هدف بررسی میزان آمادگی خودراهبری در یادگیری و تاثیر عوامل دموگرافیک شامل (جنس، تاهل، سن) و معدل در دانشجویان انجام شد. مواد و روش ها : این مطالعه ی مقطعی توصیفی- تحلیلی برروی ۶۵ دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران به روش سرشماری طی دو ماه در سال ۱۳۹۸ انجام گرفت. ابزار این مطالعه پرسشنامه­ی آمادگی یادگیری خودراهبر فیشر می باشد. داده­ها با استفاده از نرم افزار Spss۲۲مورد تجزیه وتحلیل قرارگرفتند. آزمون تی تست، ضریب همبستگی پیرسون ، ضریب همبستگی اسپیرمن و آزمون کروسکال والیس جهت آنالیز مورداستفاده قرار گرفت. یافته ها: میزان آمادگی خودراهبر در دانشجویان  ۱۵۶.۵محاسبه شد. در حیطه­ی خود مدیریتی میانگین نمرات کسب شده (۵.۴) ۴۸.۱ ، در حیطه رغبت به یادگیری (۴.۹)۴۸.۴ و در حیطه خود کنترلی (۸.۲)۶۱.۱ بدست آمد. میزان آمادگی خودراهبر دردانشجویان درسطح مطلوب می باشد و بین میزان آمادگی خودراهبر با سن ، جنس، تاهل و نمره ی معدل دانشجویان ارتباط معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: لزوم کنترل روش­های تدریس اساتید و مدرسان و تقویت یادگیری خودراهبر و افزودن واحد برنامه ریزی درسی به کوریکولوم آموزشی تمامی رشته ها اعم از پزشکی و غیرپزشکی توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

Learning ، Self-guided preparation ، student ، operating room ، کلمات کلیدی: یادگیری ، آمادگی خود راهبر ، دانشجویان ، اتاق عمل