بررسی ارتباط بین اندازه گیری سونوگرافیک طول سرویکس در هفته ۳۷ بارداری و پیامد زایمان به روش واژینال یا سزارین

مقدمه: انجام سزارین پیش بینی نشده (اورژانسی) در طی فرآیند زایمان طبیعی ممکن است عوارض مادری و جنینی بیشتری به همراه داشته باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کننده طول سرویکس بر اساس سنجش سونوگرافیک در هفته ۳۷ بارداری در روش زایمان به صورت واژینال یا سزارین انجام شد. روش کار: این مطالعه ارزش تشخیصی در فاصله خرداد تا اسفند ۱۴۰۱ بر روی ۲۴۸ زن باردار مراجعه کننده به بیمارستان کوثر قزوین انجام گرفت. اندازه گیری سونوگرافیک طول سرویکس در هفته ۳۷ بارداری به صورت ترانس واژینال انجام شد و پس از آن نوع زایمان به صورت طبیعی یا سزارین ثبت شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۲۷) و آزمون­ های تی مستقل، کای اسکوئر و تحلیل منحنی راک انجام شد. میزان p کمتر از ۰۵/۰ معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: میانگین طول سرویکس در هفته ۳۷ بارداری در زنانی که تحت سزارین قرار گرفتند، به طور معناداری بیشتر از زنانی بود که زایمان واژینال انجام دادند (۱۱/۲۴ در مقابل ۰۲/۲۲ میلی متر). در نقطه برش ۵/۲۱ میلی متر، حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی و دقت کلی طول سرویکس در تشخیص سزارین به ترتیب برابر با ۷۵%، ۹/۴۸%، ۵/۳۷%، ۷/۸۲% و ۴۵/۵۶% بود. فراوانی سزارین در افرادی که طول سرویکس بیشتر از ۵/۲۱ میلی متر داشتند، به طور معناداری بیشتر از زنانی بود که طول سرویکس کمتر از ۵/۲۱ میلی متر داشتند (۵/۳۷% در مقابل ۳/۱۷%) و داشتن طول سرویکس در هفته ۳۷ بیشتر از ۵/۲۱ میلی متر با نسبت شانس ۸۶/۲، احتمال سزارین را افزایش می داد. نتیجه­ گیری: طول سرویکس در هفته ۳۷ بارداری می تواند به عنوان فاکتوری جهت پیش بینی وقوع زایمان به صورت سزارین استفاده شود، اما این فاکتور دارای قدرت تشخیصی پایین (از لحاظ ویژگی) است و باید در کنار سایر روش ­های تشخیصی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سزارین ، سنجش سونوگرافیک ، زایمان واژینال ، طول سرویکس