بررسی میزان عود و بقای بیماران مبتلا به سرطان دهانه رحم در بیمارستان شهدای تجریش طی بررسی ۱۱ ساله

مقدمه: سرطان دهانه رحم، هفتمین سرطان شایع جهانی و ششمین عامل مرگ ناشی از بدخیمی در زنان است. با توجه به کمبود مطالعات جامع در ایران درباره عود و بقای این سرطان و تفاوت بار بیماری در گروه های قومی مختلف، مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان عود و بقای بیماران مبتلا به سرطان دهانه رحم انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی- تحلیلی و مقطعی بر روی ۲۱۱ بیمار بستری در بیمارستان شهدای تجریش طی سال های ۱۴۰۳-۱۳۹۳ انجام شد. داده های دموگرافیک، پاتولوژی تومور (درجه، نوع)، وضعیت HPV، متاستاز، سایز تومور، درگیری لنف نود، نوع درمان و اطلاعات عود و بقاء از پرونده ها و از طریق تماس تلفنی استخراج شد. تحلیل بقاء با روش کاپلان- مایر و مقایسه عوامل تاثیرگذار با آزمون رگرسیون کاکس انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۲۶) انجام گرفت. میزان p کمتر از ۰۵/۰ معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: میزان زمان بقای کلی مشاهده شده ۱ ساله، ۳ ساله و ۵ ساله به ترتیب ۳/۹۷، ۳/۸۵ و ۶/۵۷ درصد بود. در آنالیز مدل چندگانه، مرحله پیشرفته بیماری (۲۰۹/۰=HR)، متاستاز (۲۵/۰=HR) و سن بالا (۶۱۶/۰=HR) قوی ترین پیش بین کننده های کاهش بقاء بودند. نتیجه­ گیری: سن بالا، درجه پاتولوژی پیشرفته، عود بیماری و متاستاز، از عوامل کاهنده بقاء در بیماران مبتلا به سرطان دهانه رحم هستند. تشخیص زودهنگام در مراحل IA و IB و درمان ترکیبی جراحی- رادیوتراپی، پیامدهای بهتری دارد. افزایش آگاهی جامعه درباره غربالگری منظم، پاپ اسمیر و غربالگری تست HPV جهت بهبود بقای بیماران و تشخیص زودهنگام برای کاهش مرگ ومیر ناشی از این سرطان در جمعیت های پرخطر ضروری است.

کلیدواژه ها:

بقاء ، سرطان دهانه رحم ، عود ، ویروس پاپیلومای انسانی (HPV)