هیدروژل آلژینات بایومیمتیک: بستری نوین برای نگهداری بافت تخمدان انکپسوله شده در مدل حیوانی

مقدمه: فرآیند انجماد- ذوب بافت تخمدان، با وجود اهمیت آن در حفظ باروری، معمولا باعث آسیب های ساختاری و کاهش بقای فولیکول ها می شود. این آسیب ها عمدتا ناشی از استرس های اسمزی و مکانیکی و تغییرات ریزمحیط بافت هستند. هیدروژل آلژینات به دلیل زیست سازگاری و قابلیت تنظیم خواص مکانیکی، به عنوان یک سیستم حفاظتی بالقوه برای انکپسوله سازی بافت تخمدان مطرح است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر انکپسوله سازی بافت تخمدان در هیدروژل آلژینات روی کاهش آسیب های ناشی از فرآیند انجماد- ذوب انجام شد. روش کار: هیدروژل آلژینات با ترکیب آلژینات، کلسیم کربنات (CaCO₃) و گلوکونو دلتا لاکتون (Glucono-δ-lactone; GDL) و با استفاده از روش طراحی سطح پاسخ (RSM) برای دستیابی به مدول ذخیره و زمان ژل شدن مشابه بافت طبیعی طراحی شد. قطعات کورتکس تخمدان در سه گروه آزمایشی: بافت تازه، بافت منجمد شده به روش آهسته، و بافت منجمد شده و انکپسوله شده در آلژینات قرار گرفتند. پس از ذوب، قطعات به مدت ۲۴ ساعت کشت داده شدند و ارزیابی های بافتی شامل شمارش فولیکول های آغازین و اولیه و بررسی سلول های استرومایی و ماتریکس خارج سلولی انجام شد. آنالیز داده ها با نرم افزار GraphPad Prism (نسخه ۹) و آزمون آنووا با تعقیبی توکی انجام شد. میزان p کمتر از ۰۵/۰ معنی دار در نظر گرفته شد. یافته­ ها: تراکم فولیکول های آغازین و اولیه در گروه انکپسوله شده به طور معنی داری بالاتر از گروه منجمد بود (۰۵/۰>p). سلامت سلول های استرومایی و ساختار ماتریکس در گروه هیدروژل بهتر حفظ شد (۰۰۱/۰>p). مدول ذخیره هیدروژل حدود ۱۷۵۰ پاسکال و زمان ژل شدن تقریبا ۳۰ دقیقه بود که خواص مکانیکی مشابه بافت طبیعی را شبیه سازی می کند. نتیجه­ گیری: انکپسوله سازی بافت تخمدان در هیدروژل آلژینات باعث کاهش آسیب های ناشی از فرآیند انجماد- ذوب و بهبود بقای فولیکول ها و ساختار استرومای تخمدان می شود. این روش، راهکاری نوین برای حفظ باروری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آلژینات ، انجماد بافت ، انکپسولاسیون ، بقای فولیکول ، تخمدان