ارزیابی تاثیر مداخلات ایمنی بر اولویت بندی ریسک در پروژه های ساخت وساز فولادی با استفاده از روش تجزیه وتحلیل حالات نقص و آثار آن (FMEA)

مقدمه: پروژه های ساخت وساز فولادی به دلیل پیچیدگی فعالیت ها، استفاده از تجهیزات سنگین و هم زمانی عملیات پرخطر، با سطوح بالایی از ریسک های ایمنی مواجه هستند. مدیریت اثربخش این ریسک ها نیازمند روش های نظام مند برای شناسایی، ارزیابی و اولویت بندی خطرات و همچنین ارزیابی تاثیر اقدامات کنترلی است. هدف این مطالعه، ارزیابی تاثیر مداخلات ایمنی بر اولویت بندی ریسک در یک پروژه ساخت وساز فولادی با استفاده از روش تجزیه وتحلیل حالات نقص و آثار آن (FMEA)  بود. روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه کاربردی مداخله ای با طراحی شبه تجربی بود که در یکی از پروژه های ساخت وساز فولادی انجام شد. در ابتدا فعالیت های اصلی پروژه شناسایی و خطرات بالقوه مرتبط با هر فعالیت استخراج گردید. سپس حالات نقص، علل و پیامدهای آن ها با استفاده از کاربرگ استاندارد FMEA تحلیل شد. شاخص های شدت پیامد، احتمال وقوع و قابلیت تشخیص برای هر خطر امتیازدهی و عدد اولویت ریسک (RPN) محاسبه گردید. پس از آن، مداخلات ایمنی هدفمند شامل اقدامات آموزشی، کنترلی مهندسی، اقدامات اداری و استفاده از تجهیزات حفاظت فردی اجرا شد و ارزیابی ریسک مجددا با همان روش تکرار گردید. نتایج: در مجموع، ۵۴ خطر شغلی در شش فعالیت اصلی ساخت وساز شناسایی شد. پیش از مداخله، خطرات مرتبط با کار در ارتفاع و عملیات جابه جایی بار بالاترین مقادیر RPN را داشتند. پس از اجرای مداخلات ایمنی، کاهش قابل توجهی در مقادیر RPN اغلب خطرات به ویژه در خطرات مرتبط با سقوط از ارتفاع و فروپاشی سکوهای کاری مشاهده شد. با این حال، ریسک های ناشی از کار در ارتفاع همچنان در میان اولویت های بالای ایمنی باقی ماندند. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که روش FMEA ابزاری مناسب برای اولویت بندی ریسک ها و ارزیابی اثربخشی مداخلات ایمنی در پروژه های ساخت وساز فولادی است و می تواند مبنایی برای بهبود تصمیم گیری مدیریتی و تخصیص هدفمند منابع ایمنی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

Risk assessment ، Failure Mode and Effects Analysis ، Risk Priority Number ، Steel industry ، Safety ، ارزیابی ریسک ، تجزیه وتحلیل حالات نقص و آثار آن ، عدد اولویت ریسک ، صنایع فولادسازی ، ایمنی