ارزیابی میزان انطباق تزریق گلبول قرمز با راهنماهای علمی در دو بیمارستان آموزشی یزد: یک مطالعه گذشته نگر

چکیده سابقه و هدف  تزریق گلبول قرمز (RBC) یکی از مداخلات حیاتی در پزشکی است، مصرف نابه جا می تواند با افزایش عوارض، طولانی تر شدن زمان بستری و افزایش هزینه های سلامت همراه باشد. هدف این مطالعه بررسی اندیکاسیون های تزریق RBC و میزان انطباق آن ها با دستورالعمل های بین المللی در بیماران بستری بود. مواد و روش ها این پژوهش مقطعی و گذشته نگر بر روی پرونده ۲۰۱ بیمار بستری که طی یک سال در دو بیمارستان آموزشی دانشگاهی حداقل یک واحد RBC دریافت کرده بودند، انجام شد. داده ها شامل ویژگی های دموگرافیک، تشخیص اولیه بیماری، سطح هموگلوبین قبل از تزریق، اندیکاسیون ثبت شده و تعداد واحدهای تزریق شده بود. انطباق با راهنمای AABB و سایر منابع معتبر ارزیابی شد. تحلیل داده ها با نرم افزار ۲۲ SPSS و آزمون های کای دو و ANOVA با سطح معناداری ۰.۰۵ >p انجام گرفت.  یافته ها میانگین سن بیماران ۲۱/۱۳ ± ۵۶/۹۴ سال بود و ۵۲/۷% مرد بودند. در ۷۸/۶% موارد، تزریق RBC مطابق دستورالعمل ها و در ۲۱/۴% موارد نابه جا بود. بیشترین اندیکاسیون، آنمی علامت دار (۲۲/۹%) و بیشترین تزریق نابه جا در بیماران جراحی (۴۶/۹%) مشاهده شد (۰/۰۰۱ >p). بین سطح هموگلوبین پیش از تزریق و احتمال تزریق نابه جا ارتباط معنادار وجود داشت (۰/۰۱ =p)؛ به طوری که در سطح هموگلوبین بیش از g/dL ۱۰، تمام تزریق ها نابه جا بودند. بیشترین فراوانی تعداد واحد تزریق شده، دو واحد بود. نتیجه گیری             اگرچه اکثریت تزریق های RBC مناسب بودند، اما میزان قابل توجهی تزریق نامناسب، به ویژه در بیماران با هموگلوبین بالا و در بخش های جراحی وجود داشت. اجرای برنامه های مدیریت خون بیمار (PBM)، آموزش هدفمند و پایش مستمر می تواند به بهبود مصرف فرآورده های خونی و پیامد بیماران کمک کند.

کلیدواژه ها:

Blood transfusion ، Red Blood Cells ، Hemoglobin ، تزریق خون ، گلبول های قرمز ، هموگلوبین