ارتباط بین سطح فریتین سرم و سن در بیماران بتا تالاسمی ماژور شهر یاسوج با اختلالات شنوایی

چکیده سابقه و هدف  یکی از عوارضی که می تواند به دنبال تجمع و رسوب آهن در سیستم عصبی به واسطه تزریق خون مکرر در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور رخ دهد، اختلال در میزان شنوایی این افراد می باشد. به این دلیل در این مطالعه سعی شده است که به بررسی ارتباط بین سطح فریتین سرم و سن با اختلالات شنوایی در بیماران بتا تالاسمی ماژور شهر یاسوج پرداخته شود.  مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی توصیفی - تحلیلی، ۹۶ بیمار مبتلا به بتا تالاسمی ماژور شهر یاسوج طی سال های ۱۴۰۴-۱۴۰۳ از نظر مشکلات شنوایی بررسی شدند. پس از جمع آوری اطلاعات دموگرافی، آزمایشگاهی و ادیومتری بیماران، نتایج با استفاده از نرم افزار آماری ۲۷ SPSS و استفاده از آزمون های آماری کای دو ، t-test ، من ویتنی و کروسکال والیس در سطح معنادار ۰.۰۵ >p مورد تجریه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها در این مطالعه، میانگین سنی بیماران ۹/۲۵ ± ۲۵/۲۷ سال بود و فراوانی اختلالات شنوایی در آن ها ۱۰/۴۲ درصد (n=۱۰) به دست آمد. فراوانی اختلال حسی عصبی ۹۰ درصد (n=۹) و نوع آمیخته ۱۰ درصد (n=۱) بود. ۵۰ درصد (n=۵) بیماران دارای اختلال خفیف، ۱۰ درصد (n=۱) دارای اختلال متوسط و ۴۰ درصد اختلال شدید (n=۴) داشتند. ۵۱% بیماران دفروکسامین و دفرازیروکس را به طور هم زمان مصرف می کردند. نتایج نشان داد که بین سن و اختلالات شنوایی ارتباط معناداری وجود دارد (p=۰/۰۴) ولی بین اختلالات شنوایی با سطح فریتین ارتباط معناداری دیده نشد.  نتیجه گیری             ارتباط سن و اختلال شنوایی حاوی پیام بالینی مهمی است که بیماران مسن تر مبتلا به تالاسمی ماژور یک گروه پرخطر برای اختلالات شنوایی هستند. این موضوع لزوم اجرای یک دستورالعمل پایش منظم و مادام العمر شنوایی را که با افزایش سن بیماران تکرار و تشدید می شود، ایجاب می کند.

کلیدواژه ها:

beta-Thalassemia Major ، Iron Chelating Agents ، Hearing Disorders ، بتا تالاسمی ماژور ، شلاتورهای آهن ، اختلالات شنوایی