بررسی تاثیر برنامه تاب آوری مثبت گرا بر مدارای اجتماعی پرستاران بخش اورژانس

مقدمه: ارتقا مدارای اجتماعی پرستاران  بخش اورژانس که در محیط پر تنش فعالیت می کنند از الزامات حرفه ای می باشد. روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل است که  ۶۰ نفر پرستار دارای معیارهای ورود به مطالعه به روش در دسترس انتخاب و بر اساس شماره پرسنلی(زوج، فرد) در دو گروه مساوی مداخله و کنترل تخصیص داده شدند.  در گروه مداخله برنامه تاب آوری مثبت گرا، مطابق پروتکل ارائه شده توسط روانشناش در ۸ جلسه گروهی ۹۰ دقیقه ای اجرا شد. فرم مشخصات جمعیت شناختی و پرسشنامه مدارای اجتماعی قبل و بعد از مطالعه توسط پرستاران تکمیل شد. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح و استنباطی با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه ۲۱ انجام شد. یافته ها: میانگین نمره کل مدارای اجتماعی و حیطههای آن قبل از مطالعه در گروه مداخله و کنترل به ترتیب ۶۸/۱۲± ۸/۴۹ و ۸۵/۵ ± ۸۳/۴۷ بود که تفاوت معنادار نداشت(۰۵/۰ P >) . این میانگین بعد از ارائه آموزشهای تاب آوری مثبت گرا در گروه مداخله به۵۳/۳ ± ۳۷/۶۸ و در گروه کنترل به ۷۳/۵ ± ۴۷/۴۷ رسید که تفاوت در گروه مداخله با قبل و با گروه کنترل محسوس و معنادار بود و نشاندهنده تاثیر دریافت آموزشهای تاب آوری مثبت گرا بر مدارای اجتماعی در پرستاران بود (۰۰۱/۰ P <). اما در گروه کنترل تفاوت معنادار نبود (۳۴/۰ = P). نتیجه گیری: در راستای تایید فرضیه پژوهش نتایج نشان داد که توان مدارای اجتماعی پرستاران تحت تاثیر آموزشهای تاب آوری مثبت گرا رشد میکنند. بدین ترتیب تاب آوری تقویت شده  میتواند به بهبود شرایط کاری پرستار و ارائه خدمات پرستاری نظام مند کمک کند.

کلیدواژه ها:

resilience ، social tolerance ، nurse ، emergency department ، تاب آوری ، مدارای اجتماعی ، پرستار ، بخش اورژانس