بررسی بیوانفورماتیکی اثر ترکیبات پیوگلیتازون،ایماتینیب و جفیتینیب در مهار آنزیم فسفودی استراز نوع ۵ به منظور درمان بیماری فیبروز ریوی ایدیوپاتیک

مقدمه: فیبروز ریوی ایدیوپاتیک یک بیماری مزمن و پیش رونده وبا علت ناشناخته است که با تخریب اپیتلیوم آلوئولی، التهاب مزمن و تجمع غیر طبیعی بافت فیبروتیک در پارانشیم ریه مشخص میشود و در نهایت منجر به اختلال تبادل گاز و نارسایی تنفسی می گردد. این مطالعه قصد دارد با هدف بررسی بیوانفورماتیکی اثر ترکیبات پیوگلیتازون ،ناینتدانیب ،ایماتینیب و جفیتینیب در مهار آنزیم فسفودی استراز نوع ۵ به منظور درمان بیماری فیبروز ریوی ایدیوپاتیک گامی بردارد .روش ها:در این مطالعه برای بررسی نحوه ی اتصال ترکیبات به جایگاه فعال آنزیم ، ترسیم ساختار شیمیایی ترکیبات، بهینه سازی انرژی ، مطالعات داکینگ و تجزیه و تحلیل های نهایی به ترتیب ازسرور آنلاین H Dock server و نرم افزاهایDiscovery,chimeraوسرور pdb sum genarate استفاده شد.یافته ها: ترکیبات مورد مطالعه قادر به اشغال جایگاه فعال آنزیم هستندوسطح انرژی اتصال در پیوگلیتازون -۱۵۷، در ایماتینیب-۱۷۷ و در جفیتینیب -۱۸۴ بود.نتیجه گیری:با توجه به اثر بخشی ترکیبات در مطالعه ی بیوانفورماتیکی ،برای بررسی های تکمیلی میتوان اثر این ترکیبات را درشرایط in vitro و in vivo مورد آنالیز قرار داد.

کلیدواژه ها:

آنزیم فسفودی استراز نوع۵ ، داکینگ مولکولی ، فیبروز ریوی ، ترکیبا ت موثر