فهم تجربه زیسته زنان مهاجر افغانستانی از خشونت خانگی

خشونت خانگی یکی از تجربه های پرچالش زنان مهاجر افغان در ایران است؛ تجربه ای که در تعامل با ساختارهای فرهنگی، اقتصادی و قانونی بازتولید می شود. پژوهش حاضر با هدف فهم تجربه زیسته زنان مهاجر افغان از خشونت خانگی و آشکارساختن سازوکارهای فرهنگی و اجتماعی تداوم آن انجام شد. در همین راستا، دو پرسش اصلی هدایت کننده تحقیق بودند: «زنان مهاجر افغان چگونه خشونت خانگی را در ایران معنا می کنند؟» و «چه عواملی سبب می شود آنان این خشونت را بپذیرند؟». این مطالعه با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۸ زن مهاجر افغان که تحت حمایت مراکز خدماتی ویژه زنان سرپرست خانوار در محله هرندی تهران بودند، گردآوری و سپس تحلیل شدند. یافته ها در قالب چهار مضمون اصلی شکل گرفتند: «سلب عاملیت در سایه نظام پدرسالارانه»، «خشونت نهادینه شده در خانواده و اجتماع»، «جنسیت به مثابه میدان بازنمایی سلطه مردانه» و «طرد چندلایه زنان». این مضامین نشان دادند که خشونت خانگی علیه زنان مهاجر تنها در سطح فردی و خانوادگی شکل نمی گیرد، بلکه ریشه در سطوح نهادی، فرهنگی و قانونی نیز دارد. بر این اساس، خشونت علیه زنان مهاجر افغان محصول برهم کنش پیچیده نابرابری جنسیتی، فقر، شرایط مهاجرت و ضعف حمایت های نهادی است. این یافته ها ضرورت طراحی مداخلات چندسطحی، شناسایی موانع قانونی و توسعه حمایت های اجتماعی برای کاهش آسیب و توانمندسازی این گروه از زنان را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

Intimate partner violence ، Women ، Afghan migrants ، Domestic violence ، Colaizzi' phenomenological approach. ، خشونت شریک جنسی ، مهاجران افغان ، خشونت خانگی ، رویکرد پدیدارشناسی کولایزی.