نقش تطبیق مقیاس عینی- ذهنی «توسعه صنعتی» با «مکانیت بستر آن» در فروپاشی سازمان فضایی- معنایی شهر(نمونه مطالعه: باغ شهر نطنز استان اصفهان)

نطنز یکی از قدیمی ترین زیستگاه های کویری ایران، شهری با سازمان فضایی مبتنی بر باغ شهر بوده که به دلایل مختلفی ازجمله دورافتادن از آزادراه جدید شرق اصفهان، خشکسالی، تغییرات اقلیمی و توسعه صنعتی غیرمکانمند مبتنی بر سود اقتصادی صرف، رونق خود را از دست داده است. این پژوهش قصد دارد با روش مطالعه اسناد کتابخانه ای و بهره مندی از بازدید میدانی و مصاحبه آزاد با کارشناسان، شهروندان و مدیران شهری، دلیل ناسازگاری توسعه با بستر میزبان آن را بررسی کند. یافته حاصل نشان می دهد در صورتی می توان توسعه صنعتی پایدار و متوازن داشت که به تطبیق مقیاس توسعه صنعتی با مقیاس پتانسیل ها و ظرفیت های بستر آن، اعم از ظرفیت های کالبدی-مادی بستر و هم ظرفیت اذهان جامعه محلی در پذیرابودن توسعه، به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه مکانمند توجه ویژه شود، در غیر این صورت توسعه زیان های جبران ناپذیری به بستر خود خواهد زد. آن چه در نطنز باعث تخریب باغات و به تبع آن سازمان فضایی مبتنی بر ساختار باغ شهری آن شد.

کلیدواژه ها:

توسعه صنعتی ، توسعه اقتصادی ، توسعه مکان محور ، رویکرد منظر ، نطنز